Wszyscy zajmujący się zawodowo literaturą wiedzą, że aby móc ją profesjonalnie badać, należy znać język francuski. Wynika to z faktu, że dominował on nad całym światem przez wiele wieków. Ponadto we Francji powstawały jedne z największych arcydzieł światowej literatury i kultury. Nie można zbadać dokładnie żadnej książki, jeśli nie zna się języka oryginału. Pozwala to na sprawdzenie, jak mocno czerpano w warstwie stylistycznej i językowej z francuskiego, a także jak wzorce kulturowe tego kraju wpływały na całą cywilizację. Poprzez znajomość francuskiego badacz może określić, jak słownictwo i struktury gramatyczne przenikały do języka polskiego, a także ile z nich jest oryginałem, a ile kalką. Dawniej aby udostępnić książki obcojęzyczne rodzimemu czytelnikowi, stosowano specyficzne sposoby. Pisarz adaptował oryginalne dzieło – spolszczał nazwy własne, ale fabuła i problemy zazwyczaj były identyczne. Taką pozycję opatrywał własnym nazwiskiem i uważana była ona za odrębne dzieło. Nie miało to nic wspólnego z dzisiejszym plagiatem. Trudno też porównać możliwości płynące z przeczytania danej pozycji w oryginale i jako tłumaczenie. Każdy przekład musi coś zatracać w stosunku do oryginału, każdy też będzie posiadał indywidualne cechy tłumacza – choćby najlepszego. Trudno też odmówić przyjemności płynącej z możliwości przeczytania lektury uważanej arcydzieło w jej własnym języku. Nie tylko przyjemności, ale i satysfakcji. Warto zaznaczyć, że prace badawcze francuskich literaturoznawców cieszą się dużym uznaniem. Bez tych prac niemożliwe stałyby się badania nad samą literaturą.